Een ongeluk als cadeau...

September 18, 2018

Het was 's morgens tegen negen uur toen ik op een mooie dag in mei van mijn fiets werd gereden door een onoplettende automobilist. Voordat ik doorhad wat er gebeurde stuiterde ik van de motorkap af zo de straat op. Geschrokken en verbouwereerd krabbelde ik direct overeind en probeerde ik mijn fiets terug op zijn wielen te zetten. Waarschijnlijk stond ik letterlijk in één klap in overlevingsmodus en wilde ik maar één ding: weg van deze gevaarlijk plek. Ik zag direct dat mijn fiets de botsing niet had overleefd en keek ietwat beduusd naar de uit de auto gestapte hevig geschrokken jongeman.

 

 

Ik schatte hem eind twintig. Met trillende stem vroeg hij of alles wel goed met me was. De adrenaline onderdrukte de pijn en ik antwoordde dat ik best wel oké was. De zenuwen en de schrik hadden hem van totaal te pakken; hij kon nauwelijks een woord uitbrengen. De term 'trillen als een rietje'... nou, dat was hier wel degelijk van toepassing. Ik stelde hem gerust en nadat bleek dat hij geen schadeformulier in zijn auto had, wisselden wij elkaars gegevens uit en drong hij aan om mij naar huis te brengen. Na wat tegenstribbelen van mijn kant ging ik akkoord en verbaasde ik even later mijn vrouw met een vroege thuiskomst, gefaciliteerd door een onbekende 'taxi'.

Die middag zat ik achter mijn laptop toen mijn vrouw mijn werkkamer binnenkwam en mij toefluisterde dat 'die jongeman van vanochtend' beneden zat. Verrast liep ik met haar mee en zag in de huiskamer op een puntje van de bank zittend de jongeman - waarvan ik inmiddels wist dat hij René heette - met een enorme bos bloemen in zijn handen. Hij zag pikzwart onder zijn ogen en bood nogmaals zijn excuses aan voor zijn oplettendheid van vanmorgen. Ik bedankte hem, stelde hem verder gerust en vertelde hem dat de inmiddels opspelende pijn in mijn rug, elleboog en rechterknie wel mee leek te vallen. Toen mijn vrouw iets zei over 'een positieve afloop', bedacht ik ineens om René een Positenna mee te geven. Ik haastte mij naar boven en vertelde hem even later bij het overhandigen het verhaal van de Positenna. Tot onze grote verbazing barstte hij ineens in huilen uit en stonden mijn vrouw en ik voor we het wisten hem in onze huiskamer te troosten. Een vreemd idee als je bedenkt dat deze snikkende jongeman mij vanochtend nog van mijn fiets had gereden.

Een paar maanden later, tijdens de afhandeling van de geleden schade, stuur ik René een mailtje met de vraag hoe het met hem gaat. En tot mijn meer dan grote verbazing vertelde hij een heel verhaal wat de Positenna voor hem had gedaan en dat hij nu gelukkiger was dan ooit; hij had namelijk kort na onze 'ontmoeting' besloten om uit het ongelukkige huwelijk te stappen waarin hij al een paar jaar lang gevangen zat. Ik was verbouwereerd. Hoe een 'onaangename' en 'toevallige' ontmoeting iemands leven zo drastisch op zijn kop kon zetten en dat daardoor het echte geluk gevonden was. Onze aanrijding bleek voor hem een 'cadeau uit de hemel' te zijn geweest; ik was achteraf 'de engel' die letterlijk uit de lucht was komen vallen om hem daarna - onwetende van zijn privésituatie - een andere weg te wijzen. Ik vond het een bizar verhaal; eentje die ik graag wilde delen. 

 

 

Please reload

Our Recent Posts

December 3, 2019

October 17, 2019

September 24, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Positenna

©2018 by Positenna.