Our Recent Posts

Archive

Tags

Er zijn nog geen tags.

Verstandig met gevoel


Gisteren was het 7 november, voor mij een memorabele dag. Ik beleef het nog alsof het gisteren is gebeurd. De kennismaking met mijn eerste drumstel. Het was op een zaterdag. Met een bijna roffelend hart kwam ik als 16-jarig ventje in gezelschap van mijn eerste drumleraar de inmiddels lang verdwenen muziekzaak aan de Prinsengracht in Den Haag binnen.

'Dat is hem,' zei Jouf, mijn inmiddels wijlen leraar. Hij wees naar een blauw-grijs-zwart gemêleerd drumstel van het merk Olympic achterin de zaak die hij met fikse korting voor mij had kunnen regelen. Ok, ik moest hem uiteraard wel zelf betalen van mijn zuurverdiende tomaten-pluk-geld, maar dat gaf juist die extra voldoening waardoor ik bij het eerste aanzien ervan het gevoel had in een mooie droom te zijn gestapt. De hele rit naar huis zat ik in een roes. Dat euforisch gevoel kan ik nog steeds herbeleven. Zeker op 7 november.

Thuisgekomen ging het drumstel onuitgepakt de opbergzolder op om daar nog een week lang in het donker opgestapeld te blijven wachtend op zijn eerste klap. Mijn eigen slaapkamer was dermate klein dat ik al blij mocht zijn dat er een bed in kon, laat staan een drumstel.

Een week van ongeduldig wachter later deed ik op 14 november kamertje-ruil met mijn oudste zus. Ik zou daardoor meer ruimte krijgen en dus mijn drumstel op kunnen zetten. Mijn ouders waren die dag druk in de weer om alle spullen over te sjouwen toen ik ze vertelde dat ik straks een voetbalwedstrijd had met mijn team en dat ik niet wilde verzaken.

'Moet dat nou echt?' was de vraag.

'Ja,' zei ik, 'ik kan mijn teammaten toch niet in de steek laten?' excuseerde ik mijzelf voor deze ontduiking van verhuisplicht. Tja, hoe graag ik ook achter mijn drumstel wilde zitten, ik vond dat ik mijn team niet in de steek kon laten. Ik mocht dan absoluut geen Cruyff zijn, maar ik was wel de grootste aandeelhouder in ons scorend vermogen.

Die plichtsgetrouwheid kwam mij duur te staan. Nog maar net op weg naar de wedstrijd werd ik door een niet-oplettende automobilist van mijn brommer gereden. Daar lag ik dan, met een dubbele beenbreuk op de koude straatstenen, meer aandacht trekkend dan de zojuist gepasseerde Sinterklaas tijdens zijn intocht. Het werd vier maanden gips waarvan ik één maand verplichte bedrust om daarna loopgips aangemeten te krijgen. Drie maanden maar liefst! En al die tijd heb ik niemand van mijn voetbalteam gezien. Mijn been is nooit meer volledig hersteld en ik heb nooit meer gevoetbald. Ja, af en toe een balletje trappen op een verlaten veldje, maar dat was het dan ook.

'Had ik maar...' is wat je jezelf later afvraagt. Maar aan dat 'had' heb je natuurlijk geen ene bal. Het leven bestaat nu eenmaal uit het maken van keuzes en soms, en misschien wel veel meer dan soms, maak je een verkeerde. Zo zit het nu eenmaal in elkaar.

Achteraf kun je jezelf afvragen waarom je de roep van je ouders om gewoon thuis te blijven, en misschien ook wel de roep van mijn drumstel om zijn eerste klap te mogen incasseren, niet sterk genoeg waren. Mijn gevoel zei me dat ik zo snel mogelijk achter mijn drumstel wilde zitten, maar mijn verstand redeneerde anders. Ik zag mijn naam de volgende week al in het clubblad staan als zijnde 'niet afgemeld afwezig'. Ik wist dat mij dit een schorsing van een wedstrijd zou opleveren. En daarnaast wist ik gewoon dat mijn team het moeilijk zou krijgen tijdens die lastige uitwedstrijd. De rede won het van het gevoel en daar heb ik een hoge prijs voor betaald.

Het is altijd weer die strijd tussen gevoel en verstand, maar gelukkig laat ik mij steeds meer door de eerste leiden. Ik pak de signalen op, ook al zijn ze soms erg klein, en probeer er naar te handelen. Terugkijkend heb ik eigenlijk nooit spijt gehad van beslissingen die ik nam op basis van mijn gevoel of instinct. Dat geldt niet voor de beslissingen die ik met mijn verstand heb gemaakt. Mijn hersens produceerde vaak genoeg drogredenen en valse hoop om er uiteindelijk een verkeerde beslissing doorheen te drukken. Dat gebeurde meer dan mij lief was. Ik ben vast niet de enige die dit op zijn kerfstok heeft.

Gelukkig is dit bij mij al lange tijd anders. Als mijn gevoel spreekt handel ik ernaar en dat heeft mij altijd iets goeds gebracht. Neem ik dan nooit meer beslissingen met mijn verstand? Natuurlijk wel! Als mijn gevoel daarin meegaat is die overwogen keuze wat mij betreft prima. Maar komen gevoel en verstand tegenover elkaar te staan, dan wint mijn gevoel. Resultaat: nooit geen spijt meer!


Positenna

©2018 by Positenna.